Dagmar

I came to Brussels in 2005 for a 3 months project and fell in love with the city almost instantly. After 8 months, very reluctantly, I had to leave, only to return a year later, with my cats and a moving van full of all my stuff. I have lived in Ixelles for 8 years, and a few years ago I moved to Schaarbeek, realizing I have lived in Brussels longer than I have lived in any other place in my life. I have seen the city change. I have seen the trams becoming bigger, the amount of cyclists increase, buildings being cleaned. But it pains me to see so many efforts going to waste because initiatives stop at the commune border and wheels are invented 19 times. Our day to day reality does not care about commune borders: we live in one commune, meet our friends in another, make our money in another and spend it in yet another. We all breathe the same air; We all share the same infrastructure; These are Things That Matter, and it frustrates me I cannot participate. I want to, but I do not have the right to vote.

In 2005 kwam ik naar Brussel voor een project van 3 maanden en ik ben eigenlijk onmiddellijk verliefd geworden op de stad. Na 8 maanden moest ik met tegenzin vertrekken, maar ben een jaar later met mijn poezen en een verhuiswagen teruggekomen. Ik heb 8 jaar in Elsene gewoond en ben een aantal jaar geleden naar Schaarbeek verhuisd. In totaal woon ik hier nu langer dan ik elders gedurende mijn leven heb gewoond.
Ik heb de stad zien veranderen: ik heb de trams groter zien worden; ik heb het aantal fietsers zien groeien; ik heb gebouwen eindelijk schoongemaakt zien worden.
Maar het is pijnlijk om te zien hoe sommige dingen gewoonweg niet tot stand komen of de gemeentegrens niet overkomen. Het wiel wordt hier 19 keer uitgevonden. En dat terwijl ons dagelijks leven natuurlijk niet stopt bij de gemeentegrens: we wonen in één gemeente, ontmoeten onze vrienden in een andere, verdienen ons geld in weer een andere en geven dat geld vervolgens weer uit in nog eens een andere. We ademen allemaal dezelfde lucht in; we delen de infrastructuur. Dit zijn Dingen Die Er Toe Doen, en het frustreert me dat ik hierin geen rol kan spelen. Ik wil dat wel, maar ik heb geen stemrecht voor deze zaken.